!آسيب شناسی جريان روشنفکری

کتاب "مشروطه ايرانی" شما سراسر مشحون از درگيری نو و کهنه است و اين درگيری در تمام سالهای پيش از انقلاب مشروطه و پس از آن ادامه دارد. شما به درستی نوشته ايد که انقلاب مشروطه، انقلابی عليه بورژوازی يا فئوداليسم نبود. چون ما نه بورژوازی به آن معنا داشتيم و نه فئوداليسم. پس انقلاب مشروطه چه نوع انقلابی بود؟ آيا می توان از آن به عنوان انقلاب خالصی ياد کرد که می خواست مفاهيم مدرن را جايگزين استبداد کهن کند؟ و تجدد را به جای وضع سنتی حاکم بر ما بگذارد؟ ماشاءالله آجودانی: به نظر من اينکه گاهی گفته شده است انقلاب مشروطه مثلا عليه بورژوازی بود بيشتر به شوخی شبيه است. اين حرف ها وارداتی بود و هيچ سنجيده و انديشيده نبود. حتی آن بخش از جريان های چپ که همان وقت انقلاب مشروطه را عليه فئودال ها ارزيابی می کردند، بخصوص ارامنه تبريز که يک گروه سوسيال دمکرات بودند، ارزيابی شان واقع بينانه نبود. برای اينکه ما اصلا فئوداليسم به آن معنا نداشتيم. به عقيده من انقلاب مشروطه يک انقلاب سياسی - فرهنگی بود. درست است که ريشه های اقتصادی - اجتماعی داشت و مردم از ستم بی قانونی و از فقری که گريبانگيرشان بود به جان آمده بودند اما بنيان های نظری انقلاب مشروطه تماما بنيان های فرهنگی است. البته خواست سياسی هم دارد ولی اين خواست سياسی مفهوم طبقاتی ندارد. اصلا طبقات به آن معنی وجود ندارد که بگوييم فلان روشنفکر نماينده فلان طبقه است. من فکر می کنم انقلاب مشروطه را باز بايد با مفهوم تجدد توضيح داد. تجدد بر ما وارد شد و عکس العمل ما در برابر آن اين بود که می خواهيم ابزارهای تجدد را در جامعه مستقر کنيم. بخش های مختلف جامعه هم در آن شرکت داشتند. از جمله بسياری از درباری های قاجار مشروطه خواه بودند. همچنانکه بسياری از مردم طبقه پايين. در واقع همه آنها در يک امر عمومی با هم اشتراک کردند. به نظر من انقلاب مشروطه يک انقلاب فرهنگی با محتوای سياسی بود که می خواست نظام سياسی جامعه را قانونمند کند و بنيان های فکری مردم را دگرگون کند تا نوعی ترقی پيش بيايد. انقلاب مشروطه انقلابی است نسبت به وضع تاريخی ما در ارتباط با تجددی که در جهان اتفاق افتاده بود. به همين جهت يکی نگاه می کند می بيند علم مايه پيشرفت است فکر می کند اگر علم را بياوريم ترقی می کنيم، ديگری نگاه می کند می بيند قانون موجب پيشرفت است می گويد راه نجات اين است که قانون را بياوريم. چنانکه مستشارالدوله " يک کلمه " را می نويسد و می گويد راه نجات ما قانون است. من انقلاب مشروطه را پاسخی می بينم به تجددی که بر ما وارد می شود. ما مثل گنگ خوابديده از خواب بلند می شويم و اين تلاش فرهنگی مستمر را انجام می دهيم تا جامعه را از وضعيت رخوتناک تاريخ خود در بياوريم و به مسيری بيندازيم که تمدن جهانی در آن در حال حرکت است. "مشروطه ايرانی" در واقع بر پايه "تقليل مفاهيم" بنا شده است و درباره اين موضوع بحث می کند که روشنفکران ايران در دوره مشروطه مفاهيم انقلاب مدرن را به مفاهيم شرعی تقليل دادند و شرع و عرف را مخلوط کردند. می توان اين طور استنباط کرد که عدم پيشرفت در کار تجدد، حاصل مماشات روشنفکران ايران با استبداد دينی بود. حتی در جايی اشاره می کنيد که انقلاب اسلامی تاوانی بود که ملت ايران بر سر همين تقليل مفاهيم پرداخت. بنابراين آيا می توان به اين نتيجه رسيد که روشنفکر ايرانی در رسيدن به قافله تمدن قصور کرده يعنی وظايف خود را به درستی انجام نداده است؟ اين بحث ظريفی است چون به نقد روشنفکری ايران می پردازد. به نظر من ما تاريخ را نمی توانيم با آه و ناله يا اما و اگر بنويسيم. يا بگوييم اگر چنين می شد بهتر می شد و درست می شد و مانند آن. برای اينکه تاريخ چيزی است که اتفاق افتاده و ما بعد از آن اتفاقات داريم آن را بررسی می کنيم. در واقع ما بعد از تاريخ داريم درباره تاريخ داوری می کنيم. ما بايد بپذيريم که تاريخ همين طور اتفاق افتاده که افتاده است. ولی بايد ببينيم چرا اين جوری اتفاق افتاده است و حاصل اين اتفاق چه بوده است. ممکن بود من و شما هم اگر روشنفکر آن دوره می بوديم، همان کارهايی را می کرديم که به فرض ميرزا ملکم خان يا مستشارالدوره کرده اند. بنابراين قصد محکوم کردن آنان نيست. چون اين بحث شما وجه اخلاقی پيدا می کند. نه، مقصودم وجه اخلاقی بحث نيست. در سوال بعدی توضيح خواهم داد. خب من خيالم راحت شد. چون ديده ام که گفته اند چرا می گوييد روشنفکر ايرانی چنين و چنان. روشنفکر ايرانی در آن دوره مجبور بوده است اينطور عمل کند. من هم حرفی ندارم فقط می خواهم بدانم حاصل اين اجبار چه بوده است. چه مشکلاتی برای ما پديد آورده است. اين به نظر من مختص ايرانی هاست که تجدد را گرفته اند و بعد گفته اند روحانيون بايد بيايند حکومت کنند. تنها در تفکر ميرزا ملکم خان نيست که آن را می بينيم. ميرزا آقاخان کرمانی، روشنفکری که در "صد خطابه" اش می گويد همه بدبختی های ما از اسلام و روحانيون است، در جای ديگر به ميرزا ملکم خان می نويسد که به روحانيون تامينات بدهيد و بگوييد اگر دو ماه حکومت را به دست بگيرند از لرد ساليسبوری هم گوی سبقت را خواهند ربود. اين ديگر پديده خاص ما ايرانی هاست. البته دوستان در ايران از اين به عنوان بومی کردن تجدد ياد می کنند. اين هم يک بد فهمی ديگر است. مفهومی را از غرب می گيرند بی آنکه درست بفهمند از معنی تهی می کنند و به حساب بومی کردن تجدد می گذراند که از نقد فرار بکنند. بومی کردن اين نيست که بگوييد آقايان روحانيون شما بياييد حکومت را به دست بگيريد يا ميرزا ملکم خان با آن صراحت لهجه اش در روزنامه قانون بگويد ميرزای شيرازی بايد فائق بر همه امرای عرفی باشد. بحث اين است که اگر آسيب شناسی تجدد درست انجام نگيرد ما مشکلات و مسائل خودمان را نخواهيم فهميد. مثلا همين که می گوييم روشنفکران مشروطه مفاهيم را تقليل دادند بايد بپرسيم چرا تقليل دادند. آن وقت است که به قدرت مخوف آخوندها پی خواهيم برد. اينها باعث می شود جامعه خود را بهتر بشناسيم. به هر حال پروسه تقليل به نظر من همچنان ادامه دارد و نمونه بارز آن آقای خاتمی است که اول از جامعه مدنی سخن می گفت، به محض آنکه آخوندها فشار آوردند سر از مدينه النبی در آورد. اين سرنوشت دردناک ماست و اگر ما نتوانيم با خود عريان برخورد کنيم به جايی نخواهيم رسيد. اما مقصود من برخورد اخلاقی با قضيه نبود يا آنچه درباره نوشته های شما داوری می کنند. خيال می کنم روشنفکر ايرانی در دوره مشروطه با همه "تقليل مفاهيم" در کار خود موفق بود و وظيفه خود را به درستی انجام داد. برای اينکه موفق شد مشروطه را به کرسی بنشاند، تساوی تمام ايرانيان اعم از اقليت های مذهبی را در برابر قانون، رسميت بدهد و در مجموع يک قانون اساسی امروزی بنويسد و به تصويب برساند. اين در حالی بود که يوغ استبداد دينی را علاوه بر استبداد سياسی برگردن داشت در حالی که روشنفکری ايران پس از ۱۳۲۰ با وجود آنکه استبداد دينی در قدرت نبود و تنها با استبداد سياسی مواجه بود، نتوانست وظيفه اش را در برابر مدرنيته به درستی انجام دهد. من ضمن اختلاف نظرهايی البته در اين موضوع کم و بيش با شما همدلی دارم. چون روشنفکری پيش از مشروطه بالاخره توانست مفاهيم تازه ای وارد جامعه ايران کند و تحولاتی پديد آورد که حاصل آن را دست کم نمی توان گرفت. جايگزين کردن قانون عرف به جای قانون شرع، خواست تشکيل حکومت قانونی و ملی مهمترين اينهاست. در واقع ما با انقلاب مشروطه گام های مهمی برای تشکيل يک حکومت ملی در معنای جديد بر می داريم. اينها همه دستاورد همان انقلاب مشروطه بود. فقط بايد توجه داشته باشيم که نقد انقلاب مشروطه به معنای نفی ميراث های ارزنده آن نيست. اما در دوره پهلوی روشنفکری ايران دچار يک گسست تاريخی شد. روشنفکران اين دوره حتی تاريخ مشروطه را درست نمی شناختند. به نظر من حتی تاريخ نگاران ما از انقلاب مشروطه شناخت واقعی نداشتند. اگر روشنفکری ايران در دوران پهلوی می دانست که روحانيون در انقلاب مشروطه چه نقش مخربی داشتند بعيد می دانم به اين آسانی، سراسيمه به دنبال روحانيت راه می افتادند. به نظر من جريان روشنفکری ايران پس از سالهای ۱۳۲۰ دو اشکال عمده دارد. يکی اينکه پيشينه تجدد خود را نمی شناسد و ديگر اينکه سنت خود را نمی شناسد. روشنفکران دوره قاجار از درون سنت بيرون آمده بودند و با فلسفه اسلامی آشنايی داشتند اما روشنفکری جديد نه سنت را می شناخت نه تجدد را. ولی چرا؟ برای اينکه روشنفکری ايران در اين دوره بيش از اندازه چپ زده بود. نقش جريان چپ و ايدئولوژی در اين دوره زياد است. ما پيش از انقلاب مشروطه هنوز درگير ايدئولوژی در معنای جديد آن نبوديم. روشنفکرانی نداشتيم که مثل مارکسيست های بعدی تماما ايدئولوژی زده باشند. يک بخش کوچکی بودند که ارامنه تبريزند که آنها هم به دلايلی که سالها در روسيه يا اروپا به سر برده بودند با اين مفاهيم آشنا بودند. يعنی مارکسيست بودند به معنای ايدئولوژيک آن. اما برخوردهای بعدی روشنفکری ما عمدتا از درون ايدئولوژی های سياسی شکل می گيرد. چپ در دنيای جديد هژمونی می يابد در حالی که روشنفکر راست که با جريان نيرومندی چون چپ رو به روست ترس خورده است و از موضع انفعالی برخورد می کند. البته روشنفکری راست هم از سنت خود اطلاع نداشت. آنها هم با تجدد آشنايی عميق نداشتند. در واقع همه روشنفکران محصول ايدئولوژی غربی بودند. يا از درون ليبراليسم غربی بر آمده بودند يا از درون جريان های چپ. در نتيجه اتفاق خوبی نيفتاد. وقتی از درون دستگاه ايدئولوژی بخواهيد نگاه کنيد همه مسائل جهان حل است. چون ايدئولوژی پرسش های گوناگون جهان را به چند پرسش محوری بدل می کند و برای آنها هم پاسخ های حاضر و آماده تحويل می دهد. در درون ايدئولوژی شما برای هر مسئله ای جواب حاضر و آماده داريد. در واقع ما در اين دوره با يک جريان روشنفکری رو به رو هستيم که کسی مانند ميرزا آقاخان نوری يا يک ميرزا فتحعلی آخوندزاده بين آنها پيدا نمی کنيد که با سنت برخورد انتقادی کرده باشد. جريان اصلی روشنفکری ايران چپ است که راه حل قضايا را بيشتر سياسی می بيند و فکر می کند با تغيير حکومت، مسائل خود به خود حل خواهد شد. در نتيجه می توان گفت که روشنفکری دوران مشروطه کارهايی صورت داده است اما ما روشنفکران بعدی چه کرديم؟ اين پرسشی است که رو به روی همه ماست. در هر صورت اين به عهده روشنفکری و وظيفه روشنفکری ايران است که اشتباهات خود را تصحيح کند و با سنجش درست و نادرست راه اساسی را نشان دهد. چنانکه در تاريخ انديشه غرب در زد و خوردهای مدام فکری است که کار به انجام می رسد. در غرب تجدد از درون سنت بيرون آمد اما در جايی خودش را از ديانت باوری رهانيد. در جامعه ما تجدد از درون سنت رشد نکرد، تجدد بر ما وارد شد و از بيرون نقد سنت کرد. به همين دليل در تجدد ما اين اتفاق نيفتاد که سنت را بشناسد. چون ما با ابزارهای بيرون به سنت نگاه کرديم و به جای نقد آن را نفی کرديم. يک چيزهای حاضر و آماده ای داشتيم که هر جا سنت با آن نمی خواند نفی اش می کرديم. به همين دليل در کشورهايی مثل ايران ما به جای اينکه از نقد سنت شروع کنيم چنانکه در غرب اتفاق افتاد، ما بايد نقد خود را از درون تجدد آغاز کنيم تا بتوانيم بسياری از بد فهمی های خود را از سنت – چنانکه از تجدد هم – تصحيح کنيم. درکی که ما از سنت داريم نا بهنجار است و تا نقد تجدد در ايران سامان نگيرد، نخواهيم توانست نقد سنت را آغاز کنيم. با نقد تجدد است که بسياری از بد فهمی ها و خوش خيالی های ما، نسبت به سنت تصحيح خواهد شد. مثلا تصحيح نوع تفکر شريعتی را در نظر بگيريد. امروزه به نظر من دارد حرکتی آغاز می شود. جريان هايی می خواهند از درون به مسائل ايران نگاه کنند. مثلا اين تلاش را در کار آرامش دوستدار و جواد طباطبايی می بينم. اينها را بايد به فال نيک گرفت. اين به معنای آن نيست که من با همه ديدگاههای آنان موافقم ولی اين نوع تلاش هاست که ديگر نمی خواهد از درون ايدئولوژی ها يا از نگاه غربی به مسائل ايران نگاه کند. می خواهد از درون نگاه بکند. اين تلاش ها دست کم آن کاستی های اساسی تجدد ما را می بيند. ممکن است ضعف های خودش را داشته باشد چون ما تازه شروع کرده ايم به نگاه کردن ولی می توان از دورن آن به تعادلی رسيد.؟

!'گرهگاه مصيبت های ما در دوران جديد'

در نوشته های پيشينان بسيار ديده می شود و در نوشته های شما نيز ديده ام که از "هجوم غافلگير کننده" تمدن غرب سخن به ميان می آيد اما وقتی به تاريخ تجدد مراجعه می کنيم بيشتر اين طور به نظر می آيد که بيش از صد و پنجاه سال است که ما خودمان به دنبال تجدد دوان بوده ايم. اين هجوم ظاهرا بيشتر از طرف خود ما بوده است تا از سوی غرب. از اين جهت اين سوال را مطرح می کنم که ما از آغاز تا کنون همواره رفتار متناقضی در برابر تجدد داشته ايم. يعنی همواره هم در جستجوی يافتن آن بوده ايم، و هم در عين حال يک حالت امتناعی در برابر آن داشته ايم. ماشاءالله آجودانی: با شما موافقم. من هم اگر جايی به کار برده ام منظور من تهاجم به معنای کلاسيک کلمه نبوده است. هجوم مدرنيته، هجوم نظامی يا هجوم سياسی نبود که مثلا يک حرکتی از بيرون بيايد و مملکت ما را در اختيار بگيرد. ما در چند صد سال اخير در يک رخوت تاريخی به سر می برديم. در اواخر دوره صفويه خواب ما چندان عميق است که توپ و تانک هم از عهده بيدار کردن ما بر نمی آيد. وقتی به دوره قاجار می رسيم ما همچنان در آن دوره رخوت تاريخی هستيم. آقا محمد خان قاجار برای آخرين بار توانست مملکت را به ضرب شمشير جمع بکند و خاطره دوره صفوی را احيا کند. هنوز قدرت شمشير کارگر بود. در حالی که اندکی بعد – در دوره فتحعليشاه - معنايش را از دست داد. در جنگ های ايران و روس شکست خورديم. البته جنگ های ايران و روس را نمی توان مانند حمله عرب دانست اما اين جنگی بود که چشم ما را به دنيا گشود. تا پيش از آن، در دنيای پيش مدرن، همسايگان ما ازبک ها و عثمانی ها بودند. دنيای ما دنيای بسته ای بود بين دو دشمن سنی و ما با هويت شيعی در بين آنان زندگی می کرديم. جنگ های ايران و روس سر فصلی است که ما را از خواب قرون خود بشدت تکان می دهد. هجوم تمدن غرب به جهان ما ناگزير بود و ما امواج سهمگين آن را در جنگ های ايران و روس احساس کرديم. عباس ميرزا به فرستاده ناپلئون می گويد: اجنبی سخن بگو! من چه بايد بکنم؟ آفتاب که طلوع می کند اول به ما می تابد بعد به شما. خداوندگار عالم هم که نبايد به شما بيش از ما لطف داشته باشد، پس چطور است که شما اينقدر خوب می جنگيد، اينهمه تجهيزات و ادوات داريد و ما نداريم؟ در واقع اين التماس عباس ميرزاست که می خواهد بفهمد. اما فراموش نبايد کرد که آنها هم آمده بودند. با نيروی نظامی مجهز به تکنولوژی جديد آمده بودند. ما ناگهان متوجه شديم که در دنيايی زندگی می کنيم و با کسانی همسايه ايم که ديگر مانند عثمانی ها و ازبک ها نيستند. نيروهايی با علم و دانش اند که به راحتی می توانند بر ما چيره شوند. چنانکه در همان جنگ های ايران و روس بخشی از مملکت را از دست داديم. طبيعی است که ما در دنيای جديد در وضعيتی قرار گرفتيم که احساس کرديم جهان بر ما هجوم آورده است. مدرنيت هم که می آيد مثل سيل می آيد. مفاهيم جديد مثل پارلمان، قانون، به همراه تکنولوژی اذهان را زير و زبر می کند. بنابراين اگر واقع بينانه به آن مقطع نگاه کنيم اين يک هجوم است که مانند سيلاب بر ما فرو می ريزد. ذهن و زندگی ما را در بر می گيرد. موضوع هجوم غافلگير کننده و مانند آن را از آن جهت مطرح می کنم که شايد آن جستجوی مدام ما در عين امتناع ما در مقابل تجدد ريشه در همين چيزها داشته باشد. بالاخره يا مدرنيته و تجدد چيز خوبی است و ما بايد در پی آن باشيم يا بد است و بايد آن را از خود برانيم. هر چند که در آغاز کار موضوع استعمار هم مطرح است. شايد ما نبايد کلمه هجوم را به کار ببريم. چون بار معنايی آن اين است که چيزی از خارج بر خلاف ميل ما می آيد و به ما تحميل می شود در حالی که تجدد اينطور نيست. اولين ذهن هايی که به آن برخورد می کنند سعی می کنند بفهمند قضيه چيست و در جستجوی آن اند که راه نجات را پيدا کنند. بنابراين هجوم در بطن تمدن غربی هست به اين معنا که در زادگاه خود محدود نمی ماند. محدود هم نمانده است. برعکس حرکت سيل آسايی به هر سوی جهان داشته است. ولی با تعريف کلاسيک البته هجوم نيست. يعنی اگر با حمله عرب مقايسه کنيم هجوم نيست. در واقع از سلطه استعماری غرب است که هراسيده ايم. در حالی که غرب و استعمار به غير از مدرنيته و تجدد اند. نکته ای را اضافه کنم شايد گره گشا باشد. روشنفکری ايران سرنوشت غم انگيزی دارد. از يک طرف با استبداد قاجار سروکار دارد و برای مبارزه با آن به ابزارها و دستاوردهای جامعه غربی اتکا می کند. مثلا به پادشاه قاجار می گويد تو پادشاه مشروطه نيستی و از طرف ديگر می داند غربی که دارد می آيد سلطه طلب است. در پی سلطه سياسی و استعماری است. اينجاست که روشنفکر متجدد بازگشت می کند به ايران باستان. می آيد داستانی برای خود می سازد و می گويد همه بدبختی های ما زير سر عرب ها و دين اسلام است و گرنه ما در ايران عصر ساسانی آقای جهان بوديم. حتی از اروپای امروز هم متمدن تر بوديم. در واقع بر می گردد به ستايش ايران باستان. در حقيقت هزار و چهار صد سال تاريخ خودش را ناديده می گيرد و از تاريخ دوران اسلامی به عنوان تاريخ انحطاط ياد می کند. مثلا ميرزا آقاخان کرمانی يا آخوندزاده شروع می کنند به ستايش های اغراق آميز از ايران باستان. روشنفکر ايرانی در حقيقت يک پايش در گذشته است و يک پايش در آينده و در غرب. اين سرنوشت پر تناقض روشنفکر ايرانی است. قاعدتا روشنفکر بايد رو به دنيای جديد داشته باشد. اين تناقض گرهگاه مصيبت های ما در دوران جديد است. ما يک بار بايد خود را نسبت به خودمان تعريف می کرديم و يک بار هم نسبت به غرب. حتی در بازسازی دروه رضاشاه باز می بينيم که اين بخش از ناسيوناليسم ايرانی به شکوه عصر ساسانی نظر دارد. اين سرنوشت پر تناقض روشنفکر ايرانی است که هميشه با هويت اسلامی خود مسئله داشته و با هويت ايرانی خود در دوران جديد راحت کنار آمده است. برای اينکه هويت ايرانی از ديد او با تمدن غربی همخوانی داشت، در حالی که هويت اسلامی اين همخوانی را نداشت. در نتيجه روشنفکر ايرانی که بايد متجدد باشد و رو به آينده داشته باشد عميقا گذشته گراست. رو به گذشته دارد و آرمان های گذشته خود را مرتب بازسازی می کند. ما اين مصيبت را همچنان با خود حمل می کنيم. بنابراين طبيعی بود که جريان مذهبی ای پيدا شوند که به صورت عکس العملی تمام اهميت را فقط در دوره اسلامی بگذارند. در واقع اين حاصل ناهماهنگی های فرهنگ ماست.؟

!تجدد و تجددخواهی در ايران: گفتگو با دکتر ماشاءالله آجودانی

دکتر ماشاءالله آجودانی که پيش از انقلاب عضوهيئت علمی دانشگاه اصفهان بوده، از سال ۱۳۶۵ خورشيدی ( ژانويه ۱۹۷۸ ميلادی ) در لندن زندگی می کند. دکتر آجودانی با نوشتن دو کتاب "مشروطه ايرانی" و "يا مرگ يا تجدد" به يک بازنگری جدی در زمينه تجدد ايران روی آورده است. "ايران، ناسيوناليسم، تجدد" عنوان تازه ترين کتابی است که وی در دست نگارش دارد و قرار است تا يک سال ديگر منتشر شود. کتابخانه مطالعات ايرانی لندن نيز از موسساتی است که او بيناد گذارده و به اداره آن اشتغال دارد. پرسشگر: در هر دو کتاب شما وعده داده شده است که کتابی با عنوان " ايران، ناسيوناليسم، تجدد " در دست نوشتن داريد. آيا قرار گرفتن ناسيوناليسم در کنار تجدد و ايران به اين معنی است که رسيدن تجدد در ايران از ناسيوناليسم عبور می کند؟ ماشاءالله آجودانی: چنين چيزی در ذهن من نبود و الان هم نيست که برای رسيدن به تجدد بايد از ناسيوناليسم عبور بکنيم. برای اينکه ناسيوناليسم مفهومی بيشتر سياسی دارد. هر چند که اين مفهوم در ايران کمتر ديده می شود. می دانيد که در ايران ناسيوناليسم بيشتر در معنای رمانتيک آن - احساسات و عواطف ناسيوناليستی – به کار می رود. اگر معنای سياسی آن را بپذيريم ممکن است آنچه شما برداشت کرده ايد درست باشد. برای اينکه ناسيوناليسم با پيدايش دولت های ملی سر و کار دارد. واحدهای مستقل سياسی، که بايد از منافع ملت دفاع کند، در حقيقت مفهوم جديد ملت در درون اين بنياد سياسی وجود دارد. مهمتر از همه ملت وقتی بخواهد اعمال حقوق کند بايد قدرت رای دادن و نظر دادن داشته باشد که اين هم وجه دمکرايتک آن است. يعنی مشارکت عمومی. به تعبير ديگر منظور من اين است که ما در عصر تجدد با مهمترين چيزی که آشنا شديم مفهوم انديشه ملی بود. يعنی اين مفهوم که ملت بايد سرنوشت خود را در دست بگيرد و دولتی داشته باشد که منتخب ملت باشد. اين مفهوم ، مفهوم محوری ناسيوناليسم است. يعنی در هر ناسيوناليسمی، مفهوم تواما بايد وجود داشته باشد. ولی متاسفانه ما در ايران وقتی می گوييم ناسيوناليسم، بيشتر احساسات غليظ وطن پرستانه معنی می دهد که مقداری از مفهوم شونيستی را هم با آن می آميزيم و عمدتا به معنای سياسی آن دقت نمی کنيم. بنابراين حرفی که اول زدم که نه، ناسيوناليسم مورد نظر من نيست، ناسيوناليسم در مفهوم رايج آن در زبان فارسی است. ولی اگر برگرديم به هسته اصلی ناسيوناليسم و اينکه من عنوان کتاب را "ايران، تجدد، ناسيوناليسم" گذاشته ام، به اين دليل است که ما در تجدد خودمان خواستيم با اين مفهوم آشنا شويم که دولت و حکومت بايد منتخب ملت باشد. از طريق همين تجدد بود که انديشه های ناسيوناليستی در معنای فرهنگی اش وارد ايران شد. يعنی ما در سر آغاز تجددمان شروع کرديم به تعريف کردن دوباره خودمان. اينکه ما که بوديم، چه بوديم؟ خواستيم تاريخ ايران را به صورت يکپارچه ببينيم و از سرگذشت قوم ايرانی روايتی ارائه بدهيم که بتواند دست مايه ای شود برای ايجاد حکومت مستقل و ايران مستقل جديد. يعنی اين تعريف در آثار روشنفکران صدر مشروطه ديده می شود؟ تمام روشنفکران عصر مشروطه را که نگاه کنيم دغدغه اساسی شان مسئله ملت، ايجاد دولت ملی و ارائه يک تعريف اساسی از ايران در معنای جديد آن است. آخوند زاده و ميرزا آقاخان کرمانی و ديگران همه سعی می کنند تعريف جديدی ارائه بدهند. مثلا برای نمونه ميرزا آقاخان کرمانی يا آخوند زاده وقتی به تاريخ ايران نگاه می کنند از بين تمام شعرای اسلامی فردوسی را برجسته می کنند. می گويند کسی که به اين ملت خدمت کرد فردوسی بود. برای اينکه حب مليت و وطن دوستی و ايرانيگری را برای مردم ايران به ارمغان آورد. روزنامه ای منتشر می شود به اسم روزنامه "سنيه ملت ايران"که طرح يک مسجد را به عنوان نشانه خود انتخاب می کند. آخوند زاده به آن ايراد می گيرد که اگر تو می خواهی نمادی برای ملت ايران بگذاری، مسجد سمبل ملت ايران نيست. شما بايد نشانه ای از حکومت ساسانی و نشانی از حکومت صفوی را با هم جمع بکنيد تا نشان دهنده هويت ما باشد. اگر روشن تر بخواهم به آخر خط برسم اصلا تجدد در کشورهايی مثل ما با همين مفهوم محوری شروع می شود. آنچه را که با تجدد می فهميم يکی قانون است و ديگر مسئله حقوق ملت. اينکه حکومت بايد از اراده ملت بلند شده باشد. هر کس را بخوانيد اين مفهوم ساختار محوری در آن وجود دارد. حالا يکی ممکن است اعتقاد ناسيوناليستی در معنای رمانتيک و فرهنگی را هم با معنای سياسی قاطی بکند، مثل ميرزا آقاخان کرمانی و تا حدی آخوندزاده يا بسيار کم رنگ تر ميرزا ملکم خان. ولی همه اينها با انديشه ملی در اين دوره شروع می کنند. اين سرآغازی است که ما يک تعريف ديگری از خومان می کنيم. فراموش نکنيم که تا صد و هفتاد هشتاد سال پيش ما اصلا نمی دانستيم کورش کيست، داريوش کيست. بعدها بود که با تحقيقات غربی ها پيدا شد يا از طريق تاريخ های يونانی شروع کرديم به شناختن دوباره خودمان. يعنی يک گسست تاريخی به وجود آمده بود. يک خاطره ای بود در تاريخ های عمومی که از ايران باستان حرف می زدند ولی مثلا شناختی از حکومت هخامنشی و اشکانی نداشتيم. نخستين بار در همين دوره تجدد است که ما شروع کرديم به عنوان ايرانی تعريفی از خودمان ارائه دادن. و اکنون کتاب شما، ايران را در دوره جديد و در تعريف جديدش مورد بررسی قرار می دهد؟ کتاب من در واقع ايران را در تعريف جديدش مورد نظر قرار می دهد و به سرآغاز عصر تجدد، يعنی جايی که ما از اصل کلاسيک خودمان جدا می شويم نظر دارد. اينکه ما چه تعريفی از خود ارائه داديم، اينکه تجدد وقتی که وارد فرهنگ ايران می شود چگونه عمل می کند و ما در اين عملکرد چگونه خودمان را باز يافتيم و نسبت به جهان چگونه خودمان را تعريف کرديم. سعی کرده ام تمام اين مفاهيم بررسی شود. رابطه ما با تجدد، و ديدگاههای مختلفی که وجود داشته، در مقابل ديدگاههای اسلامی. برای اينکه من عقيده دارم همه آن چيزهايی که در ايران دارد اتفاق می افتد حتی چيزهايی که ما به آن می گوييم سنتی، در آن معنا سنتی نيستند. همه اينها پديده های تجدد اند. برخلاف آنچه تصور می کنند آيت الله خمينی سنتی بود و از سنت حرف می زد، تمام واژگان او جديد است. طاغوت و مستضعفان و استکبار و چيزهای ديگر همه مفهوم چپ دارند. اينها همه حرف هايی است که از درون تجدد ما درآمده و بر زبان ايشان بار عاطفی سنت را به خودش اضافه کرده است. وگرنه بين حرف هايی که آقای خمينی می زد با شعارهايی که حزب توده می داد، تفاوت اساسی و ماهوی وجود نداشت. به همين دليل روشنفکران دينی ما بيش از آنکه محصول سنت ما باشند محصول تجدد ما هستند. انگ و رنگ تجدد بر اينها خيلی زياد است. ممکن است عارضه های تجدد ما باشند. بطور نمونه علی شريعتی که از اسلام راستين حرف می زد ولی ايده های سوسياليستی را بار اسلام هزار و چهار صد سال پيش می کرد. يا آن نوع انتخاب شورايی را که مثلا در دوره خلفای راشدين وجود داشت، بر می داشت و بار بد فهمی هايی می کرد که از دمکراسی داشت و می گفت بهترين دمکراسی را ما در آن دوره داريم. منظور من اين است که اين اتفاقی که افتاد و جدا سری هايی که ما درباره آنها بحث می کنيم، مثلا روشنفکران دينی را جدا می بينيم درست نيست. همه رنگارنگی های يک قضيه هستند به اسم تجدد ما. از درون همين تجدد است که اين شاخ و برگ ها و اين توهمات گسترش پيدا کرده است. بسياری از جريان های مذهبی هم کپی برداری کرده اند از انديشه های جريان های روشنفکری چپ. منتها به صورت غليظ تر اين حرف ها را می زدند و می گفتند ما بهترش را می زنيم نه اينکه چيز ديگری داريم. از اين رو اين کتاب گرهگاه اصلی ما را در دوره جديد تاريخ ايران شايد برای نخستين بار مورد پرسش قرار می دهد و پرسش های تازه ای مطرح می کند تا ما بتوانيم به تاريخ خود نگاه ديگری بيندازيم. نگفتيد که کتاب در چه وضعی است يعنی نوشته شده يا نه و کی قرار است منتشر شود؟ به لحاظ تحقيقی تمام کارهای آن انجام شده است و بيش از نيمی از آن را هم نوشته ام. اميدوارم فرصتی بيابم و به زودی تمامش کنم. شايد – البته با هزار اما و اگر – بتوان تا يک سال ديگر آن را روانه بازار کتاب کرد.؟

!!اصلي‌ترين تهديدها ‏عليه جمهوري اسلامي كدام است؟

رهبران جمهوري اسلامي از چه مي‌ترسند؟ با ادبيات نهادهاي امنيتي جمهوري اسلامي، اصلي‌ترين تهديدها ‏عليه جمهوري اسلامي كدام است؟ رهبران ايران معمولا با ادبياتي فضاي پيرامون خود را توصيف مي‌كنند كه ‏انگار خود را مستقر و با ثبات نمي‌دانند. آنها مدام از تهديد، توطئه، دشمني و براندازي سخن مي‌گويند و ‏نهادهاي امنيتي، پليسي و قضائي هم پيگيرانه به سركوب مشغولند. مشخص است كه رهبران ايران احساس ‏آرامش نمي‌كنند. فارغ از اينكه منشا اين حس ناامني موجود در رهبران ايران را واقع‌بيني سياسي يا فوبياي ‏رواني آنها بدانيم به عنوان يك كنشگر يا تحليل‌گر سياسي ضروري است بفهميم آنها از چه مي‌ترسند.‏ قرارگاه ثارالله يكي از قرارگاه‌هاي عملياتي سپاه پاسداران است. وظيفه اين قرارگاه، مديريت امنيت پايتخت و ‏كنترل شهر تهران است. مي‌توان گفت فرمانده اين قرارگاه، فرماندار نظامي تهران است. در ساختار سپاه اين ‏قرارگاه اهميتي ويژه داشته و مهمترين واحد امنيتي درون سپاه شناخته مي‌شود. معمولا فرمانده اين قرارگاه ‏يكي از سه مقام ارشد سپاه است. در بخش اعظم دوره خاتمي، سردار جعفري فرمانده فعلي سپاه كه در آن ‏زمان فرمانده نيروي زميني سپاه بود با حفظ سمت، فرماندهي اين قرارگاه را هم برعهده داشت. در همين ‏زمان بود كه او در نامه‌اي به رهبري و روساي سه قوه، تحصن نمايندگان مجلس ششم را مقدمه كودتا خوانده ‏و درخواست مجوز برخورد رسمي قرارگاه ثارالله با نمايندگان شده بود. ‏‏ در سال 84 پس از انتقال سردار جعفري به دفتر فرماندهي كل قوا، سردار زاهدي كه جايگزين او در ‏فرماندهي نيروي زميني شده بود باز هم با حفظ سمت، فرماندهي قرارگاه ثارالله را برعهده گرفت. در سال 86 ‏با انتصاب سردار جعفري به فرماندهي سپاه مي‌شد حدس زد كه اهميت اين قرارگاه افزايش خواهد يافت. چند ‏ماه پيش سردار حجازي قائم‌مقام فرمانده سپاه، باز هم با حفظ سمت به عنوان فرمانده قرارگاه ثارالله منصوب ‏شد. نتيجه اين انتصابات روشن است فرمانده پيشين قرارگاه اكنون فرمانده كل سپاه شده و فرمانده فعلي ‏قرارگاه هم قائم مقام فرمانده كل سپاه است. اكنون قرارگاه ثارالله در نوك پيكان سپاه قرار گرفته و ماموريتهاي ‏اين قرارگاه اصلي‌ترين ماموريتهاي سپاه شده است. چون ماموريت اصلي اين قرارگاه، مديريت امنيت شهري ‏است از ارتقا جايگاه آن مي‌توان نتيجه گرفت كه واهمه رهبران ايران از آنچه درون شهرها مي‌گذرد افزايش ‏يافته است. اما شواهد ديگري هم وجود دارد.‏ خبرگزاري فارس كه متعلق به سپاه است يك ماه قبل به نقل از سردار حجازي خبر داد كه رزمايش عاشقان ‏ولايت، به فرماندهي قرارگاه ثارالله از صبح جمعه 19 مهر در استان تهران آغاز خواهد شد. او اين رزمايش ‏را در راستاي "ارتقاي آمادگي يگان‌ها و تداوم تمرينات نيروها براي مقابله با حوادث طبيعي و غيرمترقبه و ‏بکارگيري نيروهاي مردمي و نظامي در اجراي برنامه‌هاي امدادي و افزايش توانمنديهاي دفاعي و نيز ‏برخورد هوشمندانه با هرگونه تهديد عليه شهروندان تهراني در تهران، کرج، اسلامشهر، شهرري، رباط کريم ‏و ورامين" خواند. مشخص نيست چگونه يك رزمايش مي‌تواند هم در امداد و نجات بلاياي طبيعي به كار آيد، ‏هم توانمنديهاي دفاعي قواي مسلح را افزايش دهد و هم تهديد (كدام تهديد؟) عليه شهروندان را خنثي كند.‏ چند روز بعد خبر كوتاهي بدين مضمون از سوي روابط عمومي سپاه در رسانه‌ها منتشر شد:‏"رزمايش ‏عاشقان ولايت، با شرکت بخشي از نيروهاي سازمان رزم قرارگاه ثارالله، نيروهاي سازماني سپاه‌هاي ‏محمدرسول الله و سيدالشهدا، گردان هاي بسيجي عاشورا و الزهرا و همچنين سازمانها و دستگاه‌هاي مسوول ‏در امر امداد و نجات استان تهران با هماهنگي کامل انجام شد. اين رزمايش که بمدت دو روز در شهرهاي ‏تهران، کرج، اسلامشهر، رباط کريم، شهرري و ورامين برگزار گرديد دقت و سرعت عمل نيروهاي عملياتي ‏در برخورد موفق با حوادث غيرمترقبه و نيز هوشمندي و آمادگي قاطعانه آنان با هرگونه تهديد و توطئه ‏دشمنان، در سطحي بود که هيچگونه نگراني براي شهروندان عزيز تهراني در شرايط بروز حادثه باقي ‏نخواهد گذارد".‏ لشكر محمد رسول‌الله و لشكر سيدالشهدا متشكل از نيروهاي كادر و وظيفه سپاه بوده و گردانهاي عاشورا و ‏الزهرا شامل نيروهاي داوطب مرد و زني هستند كه در قالب بسيج ادارات، دانشگاهها، مدارس، ورزشكاران ‏و... سازماندهي شده‌اند. به نظر مي‌رسد هدف از اين رزمايش ايجاد هماهنگي ميان نيروهاي داوطلب و كادر ‏نظامي براي انجام عملياتهاي درون شهري بوده است. ‏به فاصله يك ماه پس از رزمايش قرارگاه ثارالله، اينك نيروي انتظامي بزرگترين رزمايش درون شهري خود ‏با تمركز بر شهر تهران را برگزار مي‌كند. فرمانده نيروي انتظامي هدف از رزمايش "امنيت و آرامش" را ‏تمرين عمليات‌هاي احتمالي در آينده دانسته و با اشاره به اين كه تا پايان سال جاري رزمايش‌هاي ديگري در ‏مناطق مختلف كشور اجرا خواهد شد هدف از آن را عمليات‌هاي احتمالي پليس در رابطه با تروريسم، پدافند ‏غيرعامل، همچنين مقابله با بحران‌هاي اجتماعي و حوادث طبيعي اعلام كرده است. جالب اينكه باز هم مقابله ‏با حوادث طبيعي پوششي براي پنهان كردن هدف واقعي رزمايشي مديريت سركوب شهري شده است.‏ پدافند غيرعامل نوعي سازماندهي نظامي اما بدون استفاده از جنگ‌افزار براي حفاظت از نقاط كليدي در مقابل ‏حملات غافلگيرانه به ويژه حملات هوائي و موشكي است. معولا استتار، فريب در مكان‌يابي و لايه‌بندي ‏حفاظت نقاط حساس از اوصل اصلي اين نوع پدافند است. پس از حمله آمريكا به افغانستان و ايجاد نگراني از ‏حمله‌اي مشابه به ايران، كميته دائمي پدافند غيرعامل تشكيل و سازماني به همين نام فعال شد. نكته جالب اينكه ‏هفته گذشته داوود احمدي‌نژاد برادر رئيس‌جمهور كه سابقه معاونت قرارگاه ثارالله را دارد به عنوان دبير ‏كميته دائمي پدافند غيرعامل كشور منصوب شد. در سال 86 بر اساس بند ر تبصره 20 قانون بودجه كشور ‏مبلغ 2874 ميليارد ريال و در سال 87 1700 ميليارد ريال در اختيار اين كميته قرار گرفت كه غير از 5 ‏درصد اعتبارات در اختيار استانداران است كه بايد صرف اين فعاليت شود. ‏به گفته معاون عمليات فرماندهي انتظامي تهران بزرگ، در روز اول رزمايش يعني دوشنبه 20‌آبان، چهار ‏هزار خودرو در بزرگراه آزادگان و نيروهاي پليس به 55 گروه تفكيك و در ميادين اصلي شهر مستقر شده‌اند. ‏اين رزمايش شش روز به طول خواهد انجاميد كه سه روز اول بيشتر جنبه نمادين و تبليغاتي داشته و سه روز ‏آخر يعني پنجشنبه، ‌جمعه و شنبه بخش عملياتي رزمايش خواهند بود. نيروهاي پياده پليس از روز پنج‌شنبه در ‏شهر مستقر شده و در روز جمعه در مقرهاي يدكي مستقر خواهند شد. براي هر واحد انتظامي موجود، سه ‏مقر يدكي در مساجد، مدارس و ادارات دولتي در نظر گرفته شده است. هواناجا پشتيباني هوايي رزمايش را ‏برعهده داشته و اقدامات هلي‌برد با مشاركت نيروهاي چترباز در 12 نقطه تهران انجام خواهد شد. ‏در روز آخر يعني شنبه، ستاد فرماندهي پليس ماموريت‌هاي فرضي را اعلام خواهد كرد و ماموران اين ‏سناريوهاي پيش‌بيني شده را اجرا خواهند كرد. اين سناريوها تا آن روز محرمانه بوده و در همان روز اعلام ‏خواهند شد. فرماندهي اين رزمايش با قرارگاه امام رضا و شش قرارگاه تحت پوشش آن بوده و 30 هزار ‏پليس به همراه پليس‌ياران با بيش از چهار هزار دستگاه خودرو و موتورسيكلت در اين رزمايش شركت دارند. ‏انتقال نيرو بين شهرها و پايتخت از اهداف اصلي اين رزمايش است. نيروهاي پليس استانهاي مازندران و ‏اصفهان نيز در اين رزمايش مشاركت دارند. از ساكنان تهران خواسته شده در روز پنج شنبه در معابر اصلي ‏شهر با خودروي شخصي تردد نكنند.‏ اينها در حالي است كه اخباري در خصوص تغيير ساختار مديريت امنيت كشور هم شنيده مي‌شود. گفته ‏مي‌شود كارگروه مشتركي ميان دولت و نيروهاي مسلح با مسئوليت دبير شوراي عالي امنيت ملي تشكيل شده ‏كه احتمالا بالاتر از شوراي امنيت كشور به رياست وزير كشور و پائين‌تر از شوراي عالي امنيت ملي به ‏رياست احمدي‌نژاد قرار خواهد گرفت. شايد ايجاد اين شورا نوعي دور زدن شوراي عالي امنيت ملي باشد كه ‏فردي نظير حسن روحاني در آن عضويت دارد. همچنين در حالي كه در همه استانها شوراي تامين استان با ‏مسئوليت معاون سياسي و امنيتي استاندار وظيفه ايجاد هماهنگيهاي امنيتي را برعهده دارد در استان تهران ‏شوراي جديدي با نام شوراي تامين امنيت تشكيل شده كه مشخص نيست چه تفاوتي با شوراي تامين استان ‏دارد.‏ در "شهر" چه خبر است كه در عرض يك ماه هر دو بازوي سركوب امنيتي نظام، بزرگترين عملياتهاي ‏آزمايشي خود را برگزار مي‌كنند؟ چرا قرارگاه ثارالله به محور فرماندهي سپاه بدل شده؟ نبايد فراموش كرد كه ‏يكي از تبعات اجراي طرح امنيت اجتماعي در دو سال گذشته استقرار دائم نيروهاي مسلح به سلاح گرم يگان ‏ويژه پليس در نقاط اصلي شهرها بوده است. نيروي انتظامي در سالهاي اخير در تمام نواحي انتظامي مديريت ‏جديدي با عنوان پليس امنيت ايجاد كرده كه فرمانده آن پس از فرمانده كل ناحيه بر ديگر فرماندهان پليس ‏‏(راهنمائي و رانندگي، آگاهي، اماكن عمومي، مفاسد اجتماعي و... ) ارشديت دارد. پليس امنيت تهران كه در ‏ميدان سپاه (عشرت‌آباد) مستقر است از مديريت امنيت مسابقات فوتبال گرفته تا برخورد با جنبش زنان را در ‏آن واحد برعهده دارد.‏ به نظر مي‌رسد تحليل و تلقي رهبران ايران از تهديدها تغيير كرده و ثقل تهديدها از بيرون به درون منتقل شده ‏است. اگر روزي نگران تهاجم مستقيم از زمين و دريا بودند اينك نگران شورشهاي شهري و حمايت هوائي از ‏آن هستند. شورشهايي كه مي‌تواند بر دوش ونداليزم (اوباشيگري) يا جنبشهاي با قدرت بسيج‌كنندگي سوار شده ‏و آشوب بيافريند. شورشهائي كه منشا روشنفكري نداشته و بيش از آنكه حامل مطالبات طبقه متوسط باشند ‏بيانگر خواستهاي حاشيه‌نشينان شهرها و فرودستان خواهند بود. بي‌ترديد بخشي از اين نگراني ناشي از الگوي ‏تهاجمي است كه آمريكا در حمله به افغانستان و عراق تعقيب كرد. در هر دو مورد تهاجم ابتدا با موشك‌پراني ‏و حملات هوائي آغاز و با دامن زدن به شورشهاي مردمي و سوار شدن يك اپوزيسيون از پيش معرفي شده بر ‏موج شورشها گسترش يافت. در افغانستان حمله در همين مرحله به پيروزي رسيد اما در عراق تهاجم زميني ‏هم به عنوان تيرخلاص به كار گرفته شد. ‏مي‌توان اين تلقي را غلط دانست و مانند بسياري از تحليل‌گران احتمال بروز چنين شرايطي را براي حكومت ‏ايران بعيد دانست. اما شواهد فوق و بسياري از فعاليتها و تصميمهاي به ظاهر كم اهميتي كه در بدنه حكومت ‏گرفته مي‌شود نشان مي‌دهد فعلا اين تحليل بر ذهن رهبران ايران حاكم است. اگر خود را به جاي رهبري ‏ايران فرض كرده و با اين نگاه به حكومت و كشور بنگريم آنگاه مي‌توان فلسفه بسياري از اقدامات را دريافت. ‏مثلا در چنين جايگاهي و با چنان تحليلي مي‌توان درك كرد كه چرا بايد از دولت سراپاسپاهي احمدي‌نژاد ‏حمايت كرد و پوپوليسم و توده‌گرائي او را به توسعه‌گرائي ميانه‌روها ترجيح داد. دولتي كه با نيمه نظامي-‏امنيتي خود طبقه متوسط شهري را سركوب مي‌كند و با نيمه پوپوليست خود به فرودستان و حاشيه‌نشينان ‏آبستن آشوب رشوه مي‌دهد. آنها احساس مي‌كنند آنكه در مقدم نيروهاي خارجي، گوسفند قرباني خواهد كرد نه ‏طبقه متوسط كه فرودستان و حاشيه‌نشينان خواهند بود.‏؟؟؟؟؟؟؟

!!خاتمي:به این شرط باز می گردم که نه کارشکنی، بلکه یاری کنند

محمد خاتمی، در جمع اعضای مجمع فرهنگیان، كانون صنفی معلمان، سازمان معلمان ایران جدیدترین نظرات خود را در باره انتخابات ریاست جمهوری اعالم داشت. او گفت:مردم و كسانی كه می‌‏خواهند در انتخابات حضور یابند مطمئن باشند با وضعیتی كه در حال حاضر داریم، هیچ دولتی هر چند كار آمد باشد نمی‌‏تواند با هیچ معجزه‌‏ای وضع را به چهار سال پیش برگرداند. مردم باید تحمل كنند؛ اما هر كس می‌‏آید باید طوری برنامه‌‏ریزی كند كه به سوی بهتر شدن اوضاع حركت كند. در انتخابات د پیش روی ریاست جمهوری همه دستگاه‌‏ها باید با هم باشند. صدا و سیما در تقابل نباشد. آنهایی كه باید به تقوا دعوت كنند و واقعیات را به مردم بگویند، بی‌‏تقوایی نكنند و در مقابل دولت نایستند؛ اگر همه با هم باشند مردم هم توجیه می‌‏شوند و می‌‏توان به عرصه آمد. كسی كه می‌‏خواهد بیاید باید بیانگر خواست مردم باشد و بر سر آن خواست‌‏ها با مردم به تفاهم برسد و عهد ببندد. دروغ، بدترین بد اخلاقی است. گاهی یك فرد عادی صحبتی می‌‏كند ولی گاهی من مسوول دروغ می‌‏گویم یا آمار نادرست می‌‏دهم و این خیلی بدتر است. توهین، تحریف، فحاشی بدترین گناه است اما اگر این‌‏ها به نام اسلام و ارزش‌‏ها مبنا و رویه برخی دستگاه‌‏ها و تشكیلات شود كه بزرگترین وظیفه‌‏شان ترویج اخلاق است، نشانه بیماری و مشكلاتی است كه باید نگران آن بود. حال اگر كسانی روی كار بیایند كه این گروه بد اخلاق آنان را نپسندند؛ در مقابل سنگ اندازی نخواهند كرد؟ باید مبارزه با فقر، فساد و تبعیض در برنامه هرکسی باشد که می خواهد بیاید. اگر بنده بخواهم بیایم حرف‌‏های زیادی در عرصه‌‏های اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی خواهم داشت. اینها باید در برنامه باشد. اگر در این سال‌‏ها ادعا می‌‏شود كه شعارهای انقلاب زنده شد، سوال این است كه آیا فقر كمتر شده است؟اگر فقر، فاصله طبقاتی و فساد در این مملكت كمتر شده است، سمعا و طاعتا این وضع باید ادامه پیدا كند در غیر این صورت حتما باید فكر دیگری كرد. افراد مختلف و موثری برای بهبود برنامه اقتصادی و اجتماعی كشور وجود دارند كه می‌‏توانند وضع را بهبود بخشند. اگر بنده بخواهم بیایم باید مطمئن باشم كه زمینه برای تحقق آن حداقل‌‏ها فراهم باشد. البته خیلی تندروی‌‏ها نیز صورت گرفته و بدبینی‌‏هایی را هم به همراه داشته است، ولی حدود و صغور نسبت بنده با دین و آزادی چه بوده و هست مشخص است و روشن‌‏تر خواهم كرد. یكی از برنامه‌‏های درست این است اصلاح طلبی را از نگاه و عقیده خودم تبیین كنم كه این كار موجب انسجام میان گروه‌‏های اصلاح طلب می‌‏شود؛ انشالله در آینده در هر سمتی باشم این كار را خواهم كرد. آیا اگر كسی می‌‏گوید ایران برای همه ایرانیان، ایران باید سربلند باشد، ایرانی باید در دنیا حرمت داشته باشد این یعنی آن فرد در مقابل انقلاب است؟ نخیر. او حرف‌‏های انقلاب را می‌‏زند. من به این انقلاب، اسلام و ایران علاقه‌‏مندم و وظیفه خود می‌‏دانم در عرصه باشم ولی نه به این معنا كه حتما دوباره به قدرت بیایم؛ حداقل ما جزو كسانی نیستیم كه به هر قیمتی حاضرند به قدرت برسند. اگر بتوان به مردم خدمت كرد، به آن چیزهایی كه اعتقاد داریم پایبند باشیم و پاسخ مردم را بدهیم، امكانات فراهم باشد، می‌‏توان در عرصه آمد ولی اگر این‌‏گونه نباشد باید به فكر كسانی بود كه بیایند و وضع موجود را تا حدود زیادی عوض كنند در عین حال تقابل با آنها كمتر باشد و مردم هزینه كمتری بپردازند. باید شرایط و اوضاع احوال كشور را بسنجیم و پیش برویم.؟؟؟؟؟؟؟

!!درگيري ها بر سر كردان، پاي دكتراي رحيمي و سيدي!جهرمي را هم به ميان كشيد

همزمان با پایان مهلت نمایندگان مجلس برای استعفا یا برکناری علی کردان از وزارت کشور، و درست فردای روزی ‏که علی لاریجانی رییس مجلس وقتی زیر فشار دانشجویان شیرازی قرار گرفت به آنها گفت مجلس کار خود را بلد ‏است، علی اکبر جوانفکر مشاور مطبوعاتی رییس جمهور اعلام داشت لاریجانی مسوول مناقشه مربوط به مدرک ‏تحصیلی کردان است.جوانفکر که یک هفته بعد از نامه علی کردان به رییس جمهور و اعتراف وی به جعلی بودن مدرک دکترایش سخن می ‏گفت به گزارش خبرگزاری فارس تاکید کرد اگر اهمال و اشکالی در مورد مدرک جعلی آقای کردان بوده، این به هیچ ‏متوجه دولت و رئیس جمهوری نیست، چرا که احمدی نژاد به هنگام معرفی علی کردان به مجلس از او به عنوان ‏‏"دکتر" یاد نکرده است. به نوشته خبرگزاری فارس، وي همچنين تاکید کرده که در زمان اخذ و ارایه مدرک دکتری ‏افتخاری به صدا و سیما، کردان معاون علی لاریجانی رئیس وقت آن سازمان و رئیس کنونی مجلس بوده است. ‏بنابراین، آقای لاریجانی نه تنها برکنار از موضوع نیست، بلکه به واسطه آشنایی دیرینه ای که با آقای کردان دارد، ‏یکی از کسانی است که در این زمینه مسئولیت پاسخگویی دارد.‏ در اظهار نظري متناقض، ديروز محمدرضا رحیمی معاون حقوقی رییس جمهور اعلام داشت کردان بیش از آن که به ‏لاریجانی نزدیک باشد به رییس حمهور نزدیک است و وزیر منصوب اوست. به گزارش ایرنا بعد از پایان جلسه روز ‏شنبه هیات دولت خبرنگاري از محمد رضا رحيمي معاون حقوقی رییس جمهور پرسيد: "آیا چون کردان نزديک به ‏لاريجاني است، رييس جمهوري او را به جاي سيد مهدي هاشمي معرفي کرد تا راي اعتماد بگيرد. آيا در اين ميان فکر ‏نمي کنيد که معامله اي صورت گرفته است؟" و معاون پارلماني رييس جمهوري پاسخ داد: "‏حتما چنين نيست و کردان ‏خيلي بيش از لاريجاني، به رييس جمهوري نزديک است و احمدي نژاد به هيچ وجه اهل معامله يا باج دادن نيست."‏ جالب آن که رحيمي با وجود اعتراف کردان به جعلی بودن مدرک دکترایش اصرار کرد مدرک جعلی نیست و کسانی ‏که شایعه پراکنی کردند بیایند در محکمه جواب بدهند. وي توضیح نداد که اگر مدرک دکترای کردان جعلی نیست ‏چطور وی در نامه اش به رییس جمهور آن را پذیرفته - گرچه خود را فریب خورده معرفی کرده است.‏ رحیمی خود به داشتن مدرک جعلي متهم است و در جنجال مربوط به مذاکرات مخفی فروش گاز به امارات ( و به ‏همان شرکتی که وی در مقام رییس دیوان کشور مذاکره با آن ها را خیانت به کشور و به حراج گذاشتن اموال مردم ‏خوانده بود) معلوم شد به دعوت کردان در مذاکرات شرکت داشته است.‏ اما رییس مجلس که روز گذشته در راس هیاتی به سویس رفت، آخر هفته به شیراز رفته بود و در آن جا در جمع ‏دانشجویان شیرازی هم شاهد سوال های تند دانشجویان در مورد ماجراي مدرک کردان بود و هم شاهد حمایت ‏دانشجویان از محمد خاتمی که با شعارهای متقابل بسیجی ها مواجه شد.‏ رئيس مجلس هشتم در پاسخ به سوالي مبني بر اينكه آيا مجلس، وزير كشور را به دليل جعل مدرك تحصيلي استيضاح ‏مي‌‏كند يا خير؟ گفت:‌ از اين دكتراهاي قلابي در كشور كم نداريم. البته آقاي كردان اخيراً ملاقاتي با من داشت و به او ‏گفتم كه اين اشتباه رخ داده و حال خودت بايد تصميم بگيري يكي از دانشجويان ضمن اعتراض به عملكرد نظارتي مجلس همان سخنی را مطرح کرد که بعد جوانفکر گفت و خطاب ‏به لاريجاني اظهار داشت ‌آقاي كردان سال‌‏ها در صداوسيما معاون شما بوده است. لاريجاني در پاسخ گفت؛ بله، اما ما ‏از كسي مدرك نمي‌‏گيريم بلكه وقتي مسووليتي در اين سطح به فردي پيشنهاد مي‌‏شود به سخنان او اعتماد مي‌‏كنيم و ‏مدركي دريافت نمي‌‏كنيم: "مساله مدرك ايشان را كسي اطلاع نداشت، در واقع اشكال از خود آقاي كردان بوده نه مجلس ‏و دولت."‏لاريجاني در پاسخ به دانشجويي كه خواستار استيضاح كردان توسط مجلس شد، اظهار داشت: "مدرك دكتراي كردان ‏واقعي نيست و اگر استعفا نداد، نمايندگان مجلس به وظايف خود آشنا هستند و نياز به تذكر شما نيست"‏ اين در حالي است که کارگزاران در گزارشي با اشاره به التیماتوم یك هفته‌ای طراحان طرح استیضاح علی كردان به ‏محمود احمدی‌نژاد براي برخورد با وي نوشته اين اولتيماتوم به پایان رسیده اما نه وزیر كشور استعفا كرد و نه رئیس ‏دولت اصولگرا وزیر خود را به دلیل ارائه مدرك جعلی، بركنار كرده است. در نتيجه: "اگر نمایندگان موافق استیضاح ‏كردان هنوز بر سر موضوع خود باشند، طرح استیضاح وزیر كشور در سه محور اصلی این هفته تقدیم هیات رئیسه ‏مجلس خواهد شد."‏ به گزارش این روزنامه علی مطهری گفته كردان باید درباره عدم صداقت در ارائه مدرك جعلی به مجلس، دریافت ‏حقوق براساس مدرك دكترای غیرمعتبر و نحوه عضویت در هیات‌علمی دانشگاه آزاد و تدریس با مدرك فوق‌دیپلم ‏پاسخگوی مجلسیان باشد.به این ترتیب در حالی که برخی از اصولگرایان باقی ماندن کردان را لطمه ای جدی به حیثیت احمدی نژاد و دولت وی ‏می دانند، نمایندگان اصولگرای مجلس، به نظر تحليلگر، دچار تعارض شده اند. از یكسو جمع كثیری از نمایندگان با اعتماد به علی كردان و محمود احمدی‌نژاد به‌رغم انتقادات شدیدی كه ‏چهره‌های شاخص جریان اصولگرا در جلسه بررسی صلاحیت كردان به او وارد داشتند به وزارت او رای داده بودند و ‏اكنون نسبت به آرای سفید ریخته شده به گلدان وزیر كشور احساس پشیمانی دارند، و از سوی دیگر، بازتاب مدرك ‏جعلی كردان در جامعه، افكار عمومی را با این سوال مواجه كرده كه چگونه مجلس هشتم به چنین فردی رای‌اعتماد داد ‏و آیا فردی كه درباره مدرك تحصیلی خود صداقت نداشته می‌تواند در جایگاه مهمی چون وزارت كشور قرار گیرد؟ فراكسیون اقلیت (اصلاح‌طلبان) تاكنون با سكوت از كنار این ماجرا عبور كرده اند. سرسخت‌ترین منتقدان علی كردان ‏در مجلس اما، جریان اصولگرایان تحول‌خواه با محوریت احمد توكلی، الیاس نادران و علیرضا زاكانی هستند که در ‏مقابل آن ها برخی از چهره‌های شاخص مجلس همچون محمدرضا باهنر، اسدالله بادامچیان و فاطمه رهبر قرار دارند. ‏باهنر که پنهان نیست که رابطه او با علی لاریجانی نزدیک تر از رابطه اي است که با حدادعادل داشت، در این ماجرا ‏با هرگونه برخورد با وزیر كشور مخالف است. وی تلاش بسیاری را برای به وزارت رسیدن كردان داشت و پس از ‏انتشار و اثبات خبر جعلی بودن مدرك تحصیلی وزیر كشور نیز اولین فردی كه در مجلس به صراحت به دفاع از ‏كردان پرداخت و حتی حاضر شد از دروغگویی وزیر كشور با این عنوان كه "تنها معصومین دروغ نمی‌گویند" دفاع ‏كند، باهنر بود.‏ کارگزاران روز شنبه نوشت در همان روزهای اولیه اثبات جعلی بودن مدرك كردان و اعتراض وزیر كشور، ‏احمدی‌نژاد از طریق "حمید رسایی" نماینده طیف حامی دولت در مجلس برای نمایندگان پیغام فرستاد كه مخالف ‏استعفای كردان است و او را بركنار نخواهد كرد. احمدی‌نژاد برای مجلسیان پیام فرستاد كه به صداقت وزیر خود ‏اعتماد دارد و در صورت تهیه طرح استیضاح با حضور در مجلس از او دفاع خواهد كرد. اكنون اولتیماتوم یك هفته‌ای ‏طراحان استیضاح به احمدی‌نژاد در حالي به پایان رسیده که رئیس دولت نهم همانگونه كه گفته بود نه‌تنها وزیر خود را ‏بركنار نكرده بلكه او را مورد حمایت قرار داده است.‏ موضوع كردان در كنار مباحث مربوط به رحیم‌مشایی در همین ابتدای كار مجلس هشتم نشان می‌دهد احمدی‌نژاد به ‏هیچ‌وجه قصد عقب‌نشینی در برابر اصولگرایان مجلس را ندارد و همچنان هرگونه اعتراض و مخالفت حتی بحق و ‏مطابق با خواست رئیس دولت، او را در موضع مقاومت و ایستادگی قرار می‌دهد. احمدی‌نژاد در سه سال گذشته در ‏برخورد با مجلس هفتم و در پنج‌ماه فعالیت مجلس هشتم نحوه تعامل دولت با پارلمان و حد و حدود قوه مقننه در ‏تصمیم‌گیری‌های خود را مشخص نساخته است. در این میان علاوه بر گروه های سیاسی ، بسیج دانشجویی و ديگر گروه های راستگراي دانشجویی مانند دانشجویان عدالتخواه ‏در اعلامیه هائی خواستار آن شده اند که رییس جمهور این لکه را از دامان دولت پاک کند و به کار علی کردان خاتمه دهد. ‏روزنامه اصولگرای جمهوری اسلامی در سرمقاله شنبه خود ضمن حمایت از بسیج دانشجویی نتیجه گرفته که همه گروه های ‏سیاسی بازی می کنند و تنها راه درست برای دانشجویان این است که به عمود خیمه انقلاب [لقبی که به آیت الله خامنه ای داده ‏شده] متوسل شوند و فقط این راه است که بدان اطمینان هست .‏ اخبار مربوط به ادامه درگيري دولت و مجلس بر سر ادامه مسووليت کردان در شرايطي منتشر مي شود که سيدمصطفي تاج ‏زاده، معاون سياسي وزارت کشور در زمان خاتمي ديروز در يادداشتي نوشته است: "آقای كردان به همراه آقای لاریجانی باید ‏پاسخگوی 525‏میلیارد تومانی باشند كه در طرح تحقیق و تفحص مجلس ششم به صراحت پیرامون آن سخن گفته شده و نحوه ‏هزینه آن در صدا و سیما مشخص نیست." وي ادامه داده: "به رغم روشن شدن ابعاد ماجرای دکترای ایشان که اگر در یك نظام ‏غربی چنین جعلی صورت گرفته بود بلافاصله مسئول مربوطه عزل می‌شد و یا داوطلبانه استعفا می‌داد و پرونده او به دستگاه ‏قضایی ارجاع می‌شد، در حكومت یكدست اقتدارگرا آقای كردان نه تنها هنوز استعفا نداده است، بلكه رئیس دولت، آقای ‏احمدی‌نژاد كه خود را فردی ضد فساد می‌خواند و همه منتقدین خود را به داشتن فساد متهم می‌كند از اوحمایت می‌كند و سران ‏اصولگرا نیز هیچ اعتراض جدی نمی‌كنند."‏ تاج زاده، در ادامه اتاکيد کرده که "علاوه بر آقای كردان آقای «رحیمی» معاون پارلمانی آقای احمدی‌‌نژاد هم متهم است كه ‏پروژه مشتركی با آقای كردان طی كرده است" و "ایشان هم باید هر چه سریع‌تردر مورد مدرك تحصیلی خود توضیح دهد."‏ اين عضو شوراي مرکزي جبهه مشارکت در ادامه خاطرنشان کرده: "آقای «جهرمی» وزیر كار نیز لازم است دو نكته را ‏توضیح دهد: 1- ایشان مدارك لیسانس،‌ فوق‌ لیسانس و دكترای خود‏ را در چه سال‌هایی و چگونه اخذ كرده است. 2- چرا حكم ‏استانداری وی در فارس به نام «علینقی جهرمی» صادر شد اما امروز او به نام «دكترسیدمحمد جهرمي» سمت وزارت كار را ‏اشغال كرده است. ‌باید توضیح دهد در چه سالی و چگونه «سید» شده است؟"‏ تاج زاده يادآور شده: "مردم حرکات و رفتار كفن‌پوشانی كه امروز به مجلس هشتم راه یافته‌اند را رصد می‌كنند و می‌دانند ‏كفن‌پوشانی كه امروز در مجلس وام یكصدمیلیون تومانی دریافت می‌كنند كه هفتاد میلیون آن بلاعوض است،اگرفكری برای ‏كردان و همكارانش نكنند آنها نیز متهم خواهند شد كه در این جرم شریك هستند. دولت نهم در حالی به بازنشسته كردن اساتید ‏ممتاز دانشگاهی اقدام می‌كند كه امثال آقای كردان به عنوان استاد دانشگاه جای آنها را پركرده‌اند."؟؟؟؟؟

!!اعتصاب، درگيري، حمله به بانك،آشوب وشكستن شيشه ها در بازار تهران

بازار فرش فروشان تهران در روز یکشنبه

در پی انتشار خبرهايی از گسترش اعتصاب ميان بازاريان ايران، جامعه انجمن های اسلامی اصناف و بازار، از بازاريان خواست در محل کار خود حاضر شوند. اين انجمن صنفی – سياسی شامگاه روز يکشنبه، ۲۱ مهر ماه، با انتشار اطلاعيه ای ضمن درخواست از بازاريان برای حضور در محل کار خود، از آنان خواست با «حفظ وحدت و هوشياری خود مانع از سوء استفاده بد خواهان نظام شوند.» در پی اجرای يک قانون جديد مالياتی در ايران با عنوان «قانون ماليات بر ارزش افزوده»، از روز شنبه ۱۳ مهرماه، رسانه های ايران گزارش هايی از اعتصاب برخی اصناف در برخی شهرهای ايران منتشر کردند. اين اعتصابات از اصفهان آغاز شد و اکنون براساس گزارش های خبرگزاری ها به تهران هم سرايت کرده است. جامعه انجمن های اسلامی اصناف و بازار در پايان اطلاعيه خود که در خبرگزاری های ايران و سایت رسمی این انجمن منتشر شده است از قول مساعد مسئولان نسبت به رفع نگرانی اصناف با تعويق اجرای قانون خبر داده است. اعتصاب در بازار تهران این اطلاعیه در حالی منتشر شد که خبرگزاری فارس، روز يکشنبه ۲۱ مهر ماه از تجمع تعدادی از کسبه بازار تهران در اعتراض به قانون ماليات ارزش افزوده خبر داد. به گزارش اين خبرگزاری، اين افراد که اشاره ای به تعدادشان نشده است، مغازه های خود را تعطيل کرده اند. به گزارش اين خبرگزاری همچنين بخشی از بازار تهران شامل بازار فرش، بازار طلافروشان، بازار پارچه فروشان همراه با بخش هايی از بازار چارسوق کوچک و بزرگ از صبح روز يکشنبه، در اعتراض به طرح ماليات بر ارزش افزوده تعطيل شده است. خبرگزاری ايسنا هم از تعطيلی کامل بازار طلافروشان، پارچه فروشان و فرش فروشان تهران خبر داده است. خبرگزاری فارس همچنين در گزارش خود از تجمع جمعی از بازاريان نوشته است: «برخی بازاريان اين مناطق با سر دادن شعارهای عليه طرح ماليات بر ارزش افزوده، از ديگر کسبه بازار شامل بازار طوس، حضرتی، چهارراه بين الحرمین، بازار آهنگرها، نيز خواستند تا با آنان همراه شوند اما کسبه [مغازه های] اين بازارها همچنان باز هستند.» در ادامه اين گزارش آمده است: «تعدادی از اعضای هيئت امنای اصناف مختلف نيز از صبح امروز يکشنبه تلاش می کنند تا بازاريان را آرام کنند اما بازار همچنان تعطيل است.» همچنين به گزارش اين خبرگزاری نيمه دولتی، بخش های ديگری از بازار تهران شامل بازار کويتي ها و بخش هايی از بازار بين الحرمين با خاموش کردن چراغ های خود در اين حرکت اعتراضی شرکت کرده اند. بخش های از تيمچه حاجب الدوله که بورس اصلی فروش لوازم برقی و کريستال در بازار تهران است نيز به گزارش فارس به حالت تعطيل در آمده است.«عده ای مانع بازگشايی مغازه ها شده اند» فارس همچنين گزارش داده است: «از صبح امروز [يکشنبه] عده ای فرصت طلب با حضور در بازار مانع بازگشايی برخی از مغازه های بازاريان تهران شدند و پس از درگيری با کسانی که اقدام به بازگشايی مغازه های خود می کنند، اقدام به شکستن شيشه مغازه ها می کنند و جو بازار تهران را ملتهب کرده اند.» خبرگزاری ايسنا هم در گزارشی از تعطيلی بازار تهران نوشته است: «صبح امروز [يکشنبه] از انتهای يکی از سراهای اصلی بازار، عدهای از افراد با چوب و سنگ اقدام به ايجاد هياهو کردند که در نتيجه آن، سراهای اصلی بازار تا خيابان ۱۵ خرداد، به دليل احساس نبود امنيت به تعطيلی کشيده شد.» در ادامه اين گزارش آمده است: «اين افراد با ايجاد سرو صدا و شکستن شيشه يکی از بانک های محوطه بازار، فضا را به سمتی بردند تا واحدهای صنفی اقدام به تعطيلی کردند و سپس با دخالت نيروی انتظامی، غائله پايان يافت؛ اما واحدهای صنفی در سرای اصلی بازار همچنان تعطيل هستند.» محمد آزاد، رييس سابق شورای اصناف کشور و رييس کنونی اتحاديه آهن فروشان هم روز يکشنبه در گفتگو با خبرگزاری فارس گفت: «اغتشاش و اعتصاب به وجود آمده توسط گروه های خارج از بازار و اراذل و اوباش است که بازاريان را تهديد می کنند، يا تعطيل کنيد يا مغازه ها را تخريب می کنيم.» خبرگزاری فارس از خودداری مسئولان کلانتری بازار از سخن گفتن درباره وقايع روز يکشنبه بازار خبر داده است. همچنين تاکنون هيچ يک از مقامات رسمی دولت ايران، درباره اين اعتصابات اظهار نظری نکرده است. ادامه اعتصاب پس از دستور رييس جمهوری محمود احمدی نژاد، رييس جمهوری ايران روز پنجشنبه، ۱۸ مهر ماه و پس از حدود يک هفته اعتراض برخی اصناف به قانون مالياتی جديد، دستور تعويق اجرای اين قانون را صادر کرد. رييس جمهوری ايران در فرمانی خطاب به شمس الدين حسينی وزير امور اقتصادی و دارايی دولت خود، دستور به تعويق اجرای اين قانون به مدت دو ماه داد. اين دستور ساعاتی پس از انتشار خبر های متناقض در باره تعويق يا ادامه اجرای اين قانون از سوی برخی اصناف از يک سو و «سازمان امور مالياتی کشور» از سوی ديگر صادر شد. اما دستور رييس جمهوری ايران باعث پايان اعتصاب ها نشد و خبرگزاری کار ايران، «ايلنا»، بامداد روز يکشنبه در گزارشی از ادامه اين اعتصاب ها خبر داد. پس از آن هم خبرگزاری های فارس و ايسنا گزارش هايی از اعتصاب در بازار تهران منتشر کردند.؟؟؟؟؟؟؟

!!آيا تنها مردم ايران نامحرمند؟

عبدالله رمضان زاده، سخنگوي دولت اصلاحات، در مصاحبه‌اي به شدت از دستكاري مسئولان بخش هاي مختلف ‏دولت نهم در آمارها انتقاد كرد و با ذكر مصاديقي، دولت نهم را به جعل آمار به جاي بيان واقعيت‌ها متهم كرد. ‏احمدي‌نژاد چندي پيش در يك مصاحبه مطبوعاتي در واكنش به انتقادات مسئولان دولت اصلاحات از ‏آمارسازي‌هاي دولت فعلي، گفته بود: "لابد خودشان آن زمان چنين كارهايي كرده‌اند؛ اين دولت اهل اين حرف‌ها ‏نيست."‏ دولت احمدي‌نژاد تاكنون بارها از سوي منتقدان، كارشناسان و حتي برخي حاميان سياسي و مذهبي به جعل آمار و ‏ارائه اطلاعات نادرست متهم شده است. به طوري كه علاوه بر افراد مسئول و مطلع در دولت قبل كه با توجه به ‏اطلاعات مستند خود از ادعاهاي غير واقعي مسئولان دولت فعلي اظهار تعجب و انتقاد مي‌كنند، نمايندگان و ‏صاحبنظران جناح محافظه‌كار و حتي برخي از بزرگان مذهبي اين جناح هم از اين رويه جاري در دولت نهم انتقاد ‏كرده‌اند.‏ يكي از جديدترين نمونه‌ها در اين راستا، اظهارات آيت‌الله مكارم شيرازي در نماز عيد فطر بود كه در آن با انتقاد ‏از عملكرد دولت نهم، گفت: "حل مشكلات كشور با ارائه آمار و سخنراني امكانپذير نيست. اگر امروز شاهد هستيم ‏كه برخي از كشورهاي خارجي بازارهاي دنيا را به تسخير خود در آورده‌اند، به دليل اين است كه به جاي سخن ‏گفتن،‌ همواره عمل كرده‌اند و اين مسئله باعث موفقيت آنان شده است."‏ چند روز پيش هم آيت‌الله جوادي آملي از تكرار آمارهايي كه با واقعيت مطابقتي ندارد از سوي دولتمردان انتقاد ‏كرده و دولت را به به‌كارگيري "اقتصاد صدقه‌اي و كميته امدادي" متهم ساخته بود. ‏به طور مشخص وزارت رفاه، وزارت اقتصاد، بانك مركزي و نيز استانداري‌ها بارها متهم شده‌اند كه به ترتيب در ‏خصوص نرخ بيكاري، ميزان موجودي حساب ذخيره ارزي، نرخ واقعي تورم و ميزان به ثمر رسيدن پروژه‌هاي ‏استاني، آمار و اطلاعات غير واقعي به افكار عمومي ارائه مي‌كنند.‏ اما در واكنش به انتقاداتي از اين دست، احمدي‌نژاد چندي قبل در يك مصاحبه مطبوعاتي در پاسخ به علت ‏تناقض‌گويي‌هاي بخش‌هاي مختلف دولت و برخي نهادها و كارشناسان غير وابسته به دولت در خصوص آمارها، ‏گفته بود: "علت روشن است. برخي پيشرفت‌هاي دولت حتي در عرصه‌ ديپلماسي را نفي مي‌كنند كه ايران را ‏امروز مقتدر و عزيز كرده است. برخي سفرهاي استاني را نفي مي‌كنند. برخي اشتغال‌هايي كه در كشور درست ‏شده را نفي مي‌كنند. رشد اقتصادي را نفي مي‌كنند. حتي اصل دولت را نفي مي‌كنند..."‏ رئيس دولت نهم در پاسخ منتقدان اصلاح‌طلب خود گفته بود: "كساني كه اين‌طور قضاوت مي‌كنند به نوعي دوره ‏مديريت خود را زير سوال مي‌برند. لابد خودشان آن زمان چنين كارهايي كرده‌اند اما بدانند كه اين دولت اهل اين ‏حرف‌ها نيست. من تنها رييس دولتي هستم كه اول از همه خودم به دولت انتقاد مي‌كنم و ضعف‌ها را مي‌گويم. ‏جالب است كه حتي وقتي ضعف‌ها را مي‌گويم آنها به من حمله مي‌كنند. من ضعف دولت را مي‌گويم و در عين حال ‏تلاش مي‌كنم آنها برطرف شود."‏ عبدالله رمضان‌زاده در مصاحبه با ايلنا، با بيان اينکه "دولت نهم در اقتصاد با آمارسازي سعي دارد تا ضعف‌‏هاي ‏ناشي از سياستگذاري غلط در سه سال گذشته را جبران کند"، اضافه كرد: "آمارهاي رسمي که از سوي دولت ‏اعلام مي‌‏شود، به جاي آنکه حاصل بررسي‌‏هاي علمي باشد، نتيجه توافق مسؤولان با بخش‌‏هاي مختلف است نه ‏آمار واقعي."‏ سخنگوي دولت خاتمي با اشاره به ادعاي چندي پيش احمدي‌نژاد در خصوص افزايش توليد برق در دولت نهم، ‏گفت: "مازاد توليد برق دولت آقاي احمدي‌‏نژاد کجا رفت؟ هيچ وقت اعلام نمي‌‏شود چه ميزان از پروژه‌‏هايي که ‏امروز به بهره‌‏برداري مي‌‏رسد، در دولت قبل شروع شده است. آيا اصولاً دولت نهم پروژه جديدي را آغاز کرده ‏است؟ دولت نهم بايد اعلام کند که درسه سال گذشته مطابق برنامه چند هزار مگاوات برق توليد کرده است؟ دولت ‏نهم بايد امروز به توليد 15 هزار مگاوات برق دست مي‌‏يافت؛ در حالي که تنها هزار مگاوات به توليد برق کشور ‏اضافه شده است."‏ وي همچنين با اشاره به تبديل خودكفايي گندم در دولت قبل به واردات سه و نيم ميليون تني در دولت فعلي، گفت: ‏‏"چرا اينگونه القا مي‌‏شود که خشکسالي باعث کاهش توليد محصولات کشاورزي ما شده است، در حالي که در ‏سال 78 وسعت خشکسالي به اندازه‌‏اي بود که حتي زاينده‌‏رود در اصفهان خشک شد. بنابراين چرا تصور مي‌‏شود ‏که ميزان خشکسالي امسال بيش از سال‌‏هاي قبل است؟ ايران جزء 10 کشور اول دنيا در توليد ميوه بود، اما ‏امروز کار به جايي رسيده که انواع ميوه وارد مي‌‏شود. آيا جز اين است که منافع عده‌‏اي درگير اين موضوع ‏است؟"‏ رمضان‌‏زاده در واکنش به آمارهاي ارائه شده مبني بر افزايش صادرات غيرنفتي خاطرنشان كرد: "دولت اعلام ‏مي‌‏کند که آمار صادرات غيرنفتي کشور افزايش يافته است، اما چرا ترکيب اين افزايش اعلام نمي‌‏شود؟ چرا اعلام ‏نمي‌‏کنند که بخش قابل توجهي از افزايش صادرات کشور متعلق به مواد پتروشيمي است که پايه‌‏هاي آن در دولت ‏قبل و در عسلويه بنا نهاده شد؟"‏ وي همچنين با اشاره به ادعاي مسئولان دولت احمدي‌نژاد در خصوص تك‌رقمي شدن نرخ بيكاري در كشور، ‏گفت: "اين سال‌‏ها، سال‌‏هاي اوج ورود نيروي کار به اقتصاد است. چطور امکان دارد وقتي رشد صنعت، خدمات، ‏کشاورزي و ساير بخش‌‏هاي کشورپايين آمده، نرخ بيکاري تک رقمي شده باشد؟ قطع متوالي گاز و برق صنايع ‏مهمترين ضربه را به توليد وارد کرده و باعث کاهش توليد شده، بنابراين شغل در بخش صنعت که ايجاد نشده ‏است، در بخش کشاورزي هم به دليل واردات تکليف آن معلوم است، بخش خدمات هم رشد قابل توجهي نداشته، ‏حال اين سؤال مطرح است که اين توليد شغل در کجا اتفاق افتاده است؟"‏ رمضان‌‏زاده در پايان درباره نحوه تك‌رقمي شدن نرخ بيكاري با روش محاسبه دولت نهم، توضيح داد: "دستکاري ‏آمارها از جمله آمارهاي مربوط به نرخ بيکاري تا بدان جاست که هرکس يک ساعت درهفته را کار کرده، به ‏عنوان شاغل محسوب کرده‌‏اند و همين آمارها را به عنوان نرخ تک رقمي براي نرخ بيکاري اعلام مي‌‏کنند."وي همچنين افزود:‏هيچ دولتي حساب ذخيره ارزي خود را از مردم پنهان مي‌‏کند؟ در حالي که همه دنيا از ميزان ذخاير ارزي ايران مطلع هستند، آيا تنها مردم ايران نامحرمند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟